Netwerk VVD Utrecht

Vermijdbaar kinderleed

“Hé!”, een kreetje van verbazing en plezier dat na een seconde overgaat in een flapperend geluid gevolgd door intens gehuil. Mijn zoontje van 3,5 jaar is met z’n blote voet tussen de spaken van het achterwiel gekomen.

De huisarts verwijst snel door naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis, waar een röntgenfoto uitwijst dat er niks gebroken is. Wel krijgt mijn zoontje een week lang gips om zijn voet om het herstel te bevorderen.

De recht-door-zee verpleegkundige komt snel tot de kern. “Met blote voeten achterop de fiets?” “Geen jasbeschermers?” Na de bevestigende antwoorden zegt de verpleegkundige niks, maar de boodschap is duidelijk. Weer een ouder die zijn kind veel leed had kunnen besparen.

Mijn zoontje bevestigt ongewild een bekend en groot probleem. Spaakletsel, zoals het officieel heet, is na vallen de meest voorkomende aandoening waarmee kinderen tussen de 3 en 5 jaar op de spoedeisende hulp terecht komen. Op basis van cijfers van vijf jaar geleden gaat het om bijna 2.800 kinderen per jaar, ofwel 8 per dag. De combinatie van minimaal twee ziekenhuisbezoeken en de lange behandeling maken het ook prijzig.

De tragiek, voor zowel kind als ouder, is natuurlijk dat het leed simpel te voorkomen is. Jasbeschermers tussen wiel en kinderbeen of kinderzitjes met een afscheiding. Investeringen van slechts enkele tientjes (extra) die veel ouders dus toch niet doen.

Het cliché ‘voorkomen is beter dan genezen’ klinkt hier dus extra luid. Toch nemen veel ouders niet de kleine moeite om hun fiets veiliger te maken. Is het omdat ze de kans op het ongeluk heel klein achten? Is het te abstract? Maar als ouders om wat voor reden hun verantwoordelijkheid niet nemen, wat betekent dat?

Het is verleidelijk om te denken dat hier overheidswege strengere regels voor geformuleerd moeten worden. Met als ultieme consequentie dat de politie je kan bekeuren voor het vervoeren van je kind op een fiets zonder jasbeschermers. Het klinkt niet eens absurd in een tijd waarin een verkeersminister voorstelt om whatsappen op de fiets strafbaar te stellen. En de business case voor betere kindervoetbescherming is misschien wel robuuster dan voor het wat modieus aandoende whatsapp-verbod.

Maar het brengt ons natuurlijk toch bij de aloude vraag hoe vrijheid en bijbehorende verantwoordelijkheid af te wegen tegen overheidsingrijpen. Het instellen van strengere regels haalt verantwoordelijkheid bij de ouders weg en legt dat bij de overheid en bij fabrikanten van kinderzitjes en bij commissies die kinderzitjes goedkeuren… En zo verder.

De bottom line: ouderschap brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Die morele plicht kunnen we niet wegmoffelen in regels en wetten. Om spaakletsel te voorkomen deed de ANWB daarom enkele jaren geleden een “oproep aan ouders en verzorgers om zorg te dragen voor een goede voetbescherming op de fiets.” Nota bene, dat is dus geen oproep aan ‘de politiek’.

Het is een oproep die ik natuurlijk alleen maar kan beamen. Want, zoals de mild-zakelijke verpleegkundige droogjes constateerde (zonder troostende ondertoon): “U bent niet de eerste en u zult ook zeker niet de laatste zijn.”

https://www.anwb.nl/verkeer/veiligheid/streetwise/nieuwsbrief/spaakletsel

https://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/artikel/voetje-tussen-de-spaken-onnodig-kinderleed.htm

http://nos.nl/artikel/2147943-schultz-komt-met-een-verbod-op-appen-op-de-fiets.html