Netwerk VVD Utrecht

Aan de slag voor Utrecht: vooruit met een voorkeurszetel!

‘Wie is jouw achterban, welke mensen gaan er straks op je stemmen?’ Het is een van de vragen die mij gesteld werd toen ik mij verkiesbaar stelde voor de Gemeenteraadsverkiezingen. Over het antwoord hoefde ik niet lang na te denken: studenten. Aangezien ik zelf nog bezig ben mijn bachelor Rechtsgeleerdheid af te ronden, leek het me een voor de hand liggende keuze. Een groep die dichtbij mijzelf staat en ook nog eens 10% van de populatie in Utrecht vormt. Vanaf mijn plek 10 op de kieslijst wilde ik mij hard maken om de stem van studenten te laten horen in een liberaal jasje.

Dus ging ik aan de slag; ik stond op de studentenflyer, nam deel aan jongerendebatten en bracht op de b(r)akfiets ontbijtjes rond. Ook konden studenten op mijn persoonlijke flyer lezen wat ik voor hen wilde bereiken. Daarbij waren 3 thema’s heel belangrijk: wonen, sport en horeca. Deze aanpak sloeg aan en de campagneperiode was ontzettend leuk! Ik heb genoten van alle gesprekken, ludieke acties en het samen streven naar een mooie uitslag. Of we nu aan het canvassen waren in de kou of dat ik een debat voerde over wonen in Utrecht, het gaf me veel energie.

 

Maar kort voordat de dag waar we allen zo naartoe hadden gewerkt was aangebroken, speelde de zenuwen op. Zou de campagne-inspanning zich gaan uitbetalen? Woensdagochtend kwamen de eerste Whatsapp-berichten en foto’s binnen: ‘ik heb op je gestemd hoor!’ Tijdens een mooi verkiezingsfeestje kwam die avond dan eindelijk het verlossende woord, we hadden 6 zetels gehaald.

 

Op de dag van de officiële verkiezingsuitslag besloot ik naar het stadhuis te gaan. In de Raadszaal schoof ik aan op de publieke tribune. De bekendmaking van de voorkeurszetels geschiedde formeel en beheerst, burgemeester van Zanen noemde enkel de achternamen van de desbetreffende kandidaten op. Bij de VVD aangekomen waren de eerste twee voorkeurszetels geen verassing ‘Gilissen, Rajkowski’, ja dat had ik wel verwacht. ‘….Meerding’ ho wacht even, dat was mijn achternaam!

 

Wat in de uren daarna volgde is het best te vergelijken met een ritje in de achtbaan. 1277 Utrechters hadden hun stem op mij uitgebracht! Ontzettend gaaf, een hele eer, maar tegelijkertijd ook een hele verantwoordelijkheid. Na de euforie kwam ook het besef dat mijn zetelwinst zou betekenen dat Marijn niet direct in de raad komt. Hoe je het ook went of keert, dat geeft toch een nare bijsmaak. Maar hoe vaak maak je het nu mee dat er zoveel mensen op je stemmen? Ik besefte me dat dit een kans is die ik niet kon laten liggen.

 

Nu alle stemmen geteld zijn komt de vraag die mij in het begin gesteld werd weer terug ‘wie zijn toch al die mensen die op jou gestemd hebben?’. Zeker als het om lokale politiek gaat denk ik dat kiezers zich met iemand willen kunnen identificeren. Utrecht kent veel jonge inwoners die aan het begin van hun leven staan, net als ik. En dan was er nog de succesvolle campagne ‘Stem op een vrouw’. Vermoedelijk heeft dit er, naast mijn campagne inspanningen, aan bijgedragen dat ik het vertrouwen heb gekregen van zoveel kiezers. Hoe het precies zit zullen we nooit helemaal weten, maar dat doet er ook niet toe. Het allerbelangrijkste is: ik heb enorm veel zin om aan de slag te gaan en kijk uit naar een succesvolle raadsperiode!