Netwerk VVD Utrecht

Hoe ziet de wereld er over 15 jaar uit? Woon-werkverkeer in 2032

Het is 6 mei 2032. Iedereen moet weer werken na een dag vrij geweest te zijn en de vrijheid te hebben gevierd. 5 mei is na een lange politieke discussie eindelijk een officiële vrije dag.

Aan het einde van de dag waarschuwt mijn mobility-app op mijn telefoon mij dat het weer omslaat en het zal gaan regenen. Vanmorgen dacht ik nog: ‘goh, wat lekker dat ik begin mei op de fiets kan zitten’. Vanmorgen heb ik ervoor gekozen om met de OV-fiets van mijn huis naar het centraal station van Utrecht te gaan en daarvandaan met een lightrail van Utrecht naar Amsterdam te reizen. Het is al uitzonderlijk dat ik de hele dag op één kantoor zit, zeker met alle moderne communicatiemiddelen die ervoor zorgen dat ik overal kan werken. Tja, dat kon in 2017 ook al, maar toen ging iedereen gewoon in de file staan. Na 15 jaar denk je dan toch: onbegrijpelijk. Maar vandaag had ik veel afspraken waarbij het goed was om elkaar persoonlijk te ontmoeten.

Terug naar het einde van de middag: het gaat regenen en mijn app adviseert mij om met een persoonlijke cocoon terug te reizen. Ik ben wel blij dat deze persoonlijk cocoons er zijn. Zeker als ik vertrouwelijke stukken wil lezen, wil bellen, een film wil kijken, of iets wil eten onderweg. Ik geef mijn reis-app toestemming om alles te regelen. Mijn digitale reis-app communiceert met mijn digitale agenda en stemt af dat 18:00 het beste tijdstip is, ook omdat mijn gezondheidsapp zegt dat mijn energieniveau dan omlaag gaat en ik toe ben aan ‘even niet werken’. Mooi dat dit zo allemaal met elkaar samenwerkt. Ik krijg nog wel een bericht dat ik om 18:00 uur word opgehaald en de vraag of ik onderweg al wil eten. Mijn gezondheidsapp heeft namelijk aangegeven dat de kans 90% is dat ik dan honger heb, en mijn agenda geeft aan dat ik vanavond alleen eet. Dat was ik inderdaad vergeten.

De afgelopen jaren hebben verschillende politici geprobeerd om technologische ontwikkelingen tegen te houden, onder andere met ‘bescherming van privacy’ als reden. Ik vind mijn privacy ook heel belangrijk, maar ik wil ook graag gebruik maken van nieuwe technologieën die ervoor zorgen dat mijn leven gemakkelijker maken. Welke data wel en niet gebruikt mogen worden, dat geef ik zelf wel aan. De overheid hoeft zich niet met mijn zaken te bemoeien.

Een cocoon, of een pod, is een zelfrijdende auto die mij direct van mijn werk naar mijn huis kan brengen. Vroeger werd dit een taxi genoemd, maar tegenwoordig is er een grote hoeveelheid cocoons die mensen van A naar B brengt op het tijdstip dat zij dat willen. Er zijn de afgelopen decennia nog varianten als deelauto’s geweest, maar dat concept is inmiddels achterhaald. Een cocoon is een elektrische auto en zoemt straks in een half uur van Amsterdam naar Utrecht. Op de snelweg lijkt het alsof de rijen cocoons in een treintje rijden.

Het is 18:00 uur. Mijn app waarschuwt mij dat het tijd is om te vertrekken. Ik loop naar beneden. Alle airco en verlichting op mijn kantoor wordt automatisch aangepast nu ik vertrek. Ik stap in de cocoon en zie dat mijn pizza gereed staat. Dat is mooi, want ik heb honger. Mijn app had gelijk en ik heb aangegeven dat ik graag een pizza pepperoni wil. Weer eens iets anders dan een poké bowl. De cocoon heeft de pizza opgehaald net voordat ik werd opgehaald.

In een half uur zoef ik naar huis. In de cocoon wordt op basis van mijn profiel een overzicht van het nieuws van vandaag op een scherm getoond. Ik heb aangegeven dat als ik gebruik maak van een cocoon, dat ik dan graag even naar het nieuws kijk. Dat is allemaal opgeslagen in mijn persoonlijk profiel. Na een half uur komen we bij mij thuis aan. Mijn pizza is op. Ik stap uit en zeg “dankjewel”. De cocoon zegt “graag gedaan en tot de volgende keer”. Ik weet wel dat de cocoon een robot is, maar ik heb van huis uit meegekregen dat je altijd ‘dankjewel’ zegt. Dus dat doe ik nu ook. De cocoon reinigt zichzelf (ik liet namelijk een stuk pepperoni vallen) en gaat naar de volgende.

Wat is het toch mooi als je je eigen manier van reizen kan bepalen. Gelukkig hebben de politici 15 jaar geleden ervoor gezorgd dat in Utrecht proeven met zelfrijdende voertuigen gedaan konden worden. Na lang zelfrijdende voertuigen op aparte banen te hebben toegestaan, is het nu gebruikelijk dat alles zelfrijdend is, en dat het heel normaal is om zelf je eigen manier van reizen te kiezen. Nu hopen dat morgen de zon weer schijnt, ook omdat ik dan graag op een terrasje wil zitten.

 

 

Martijn van Dalen is consultant bij Deloitte. Daarnaast is hij voormalig vicevoorzitter en campagneleider bij VVD Utrecht. Martijn schrijft ook mee aan het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraadsverkiezingen 2018